Hier zit ik dan. Heb mezelf geïnstalleerd met een thee, muziekje op de achtergrond en The Box ! Die grote, ronde, oranje hoedendoos vol met “Po & Keet “. Ik heb ze mee verhuist en ze vervolgens in mijn nieuwe stekje op een kast gezet. Ongeopend..al die jaren. De box van Pandora. Ik wou er niet in. De confrontatie was te groot. En nu heb ik ze hier naast mij gezet. Ik hoor je al zeggen : ” Keet, doe dit nou maar niet” Maar ik ben er volledig ingesmeten …nu…onverwachts met een harde knal in jouw leefwereld …

Ik heb meermaals tegen mijn omgeving gezegd dat ik je ooit terug zou ontmoeten. En de laatste tijd kwam je dichter. Niet letterlijk. Neen, jij leefde in je wereldje. Jij was er waarschijnlijk niet mee bezig. Maar mijn intuïtie is altijd heel sterk geweest. Een uurtje voor de ” dingdong” zat ik nog naar een foto van je te kijken op het internet. Mijmeren onder de lichtjes van de kerstboom. Gewoon wat surfen naar oude bekendes, uit verveling, met een stom kookprogramma op tv. En ja, je weet … Keet & koken, dat is geen combinatie!! Jaja, ze had een restaurant. Dat is toch wel flink ,he ! Zo’n uitdaging aangaan! Maar ja, voor alles is er een oplossing. Je moet ook geen banaan kunnen planten om directeur te worden van Chiquita. Toch?

Waar was ik nu?

Juist. De dingdong.
Ineens stonden ze hier ; ” Natplastieken-kapje en de Wolf ” Jouw “NU” kwam me terug in ons TOEN” gooien.
Flashbacks, herinneringen, foto’s werden op tafel gegooid. En ik tuimelde … Ik viel helemaal van dat topje terug. De berg, die ik zo zwoegend die 10 laatste jaren had beklommen, rilde eens met zijn schouders, en gooide me genadeloos terug de wereld van Popeye in …

Waar ben jij in terechtgekomen? En de soep, waar ik mee word ingedraaid, proeft zuur …

De volgende “feestdagen” ( ja, het Oudjaar was heel speciaal!) loop ik hoofdschuddend en verward rond. Wat moet ik ermee??
Je zou zo veranderd zijn. Onder invloed van je huidige LOYL ( love of your life ,zoals je ze steeds noemt ) zou je helemaal niet meer de man zijn waar ik toen zo trots op was?
Kan ik sommige dingen plaatsen? Ja, dat wel. Emotioneel was je altijd. Je kon intens en liefdevol geven, om het vervolgens uit angst voor de omvang van deze intensiteit weer helemaal af te pakken. Was je alleen in dat gegeven? Nee, ik was er ook. En ik had ook een zware periode toen. En ik ging mee op die golven. Golven van diep geluk ook. Maar zeeziek ben ik altijd geweest en nog … Dus ik ging aan land. Ik moest bekomen van deze boottocht naar magische plaatsen en verlaten eilanden ..
En jij vaarde verder. En vond het “Beloofde Land”.
En ik ?Wandelde verder … meters werden kilometers… dagen werden jaren … En af en toe vond ik een dorpje.
But no matter how far you walk, it’s still your own road.

Okay … back to the box ..  Wat wil ik vinden? Ik denk gewoon bevestiging van wie jij toen bent geweest met mij? Dat ik er juist heb aangedaan om door deze “dingdong” terug contact op te nemen? Om je te beschermen? Omdat je veel voor mij hebt gedaan ooit? Of omdat ik niet anders kan? Uit onuitwisbare liefde. Omdat ik je stem wou horen. Omdat ik voor mezelf moet bevestigen wat er nog is.

Of wil ik mezelf kwetsen met de waarheid?
Met een daverend hart open ik de doos. Ik val in een slowmotion tempo. Zoveel postkaarten, zoveel teksten, zoveel liefdesverklaringen, zoveel holle woorden neergeschreven nadat je weer een baksteen op me liet vallen …

Ik absorbeer alles. Gooi me volledig in onze leefwereld van toen. Ik glimlach. Mijn gedachten gaan terug naar details die ik vergeten was … De vlag wordt even terug gehesen aan de mast. De boot staat vertrekkensklaar. Ik wil de wind voelen tegen mijn gezicht. Genieten van de warme zon. Ik voel zelfs diezelfde vlinders fladderen rond die 9 vaten. Ze zijn terug uit die cocon gekropen.

Maar dan zie ik het plots!

Ik sta in de gure, koude wind. Verkleumend druk ik mijn bevroren handen tegen de vensters van de kajuit. Ik kijk binnen en voel me buitengesloten uit de gezellige warmte van “jullie” cocon. Ik word daar niet gemist. Het lot speelt een hard spel met mijn hart. Tranen rollen. Had ik deze confrontatie nodig? Er is de laatste tijd zoveel veranderd in mijn leven. Ik voel dat ik moet rusten … En ik voel dat ik op een rotonde sta. Ik wacht op iets, maar op wat? Op wie?

Can once in a lifetime happen twice ?