Scheveningen …Ik loop hier de godsganse dag aan je te denken . Je hebt duidelijk een indruk achtergelaten. Ik weet het ..Je bent niet alleen..Je hebt een mooie vriendin, en waarschijnlijk ben je me al vergeten. Wie ben ik,als ik zie welke mooie vrouwen je elke dag toevoegt aan je facebook ?

Een toevallige ontmoeting .. ,ver weg . Niet belangrijk . Heb je ook niet meer gehoord. En ik ? Ik probeer niets te mailen ..houd me in ..niet belachelijk maken .. Het moet van 2 kanten komen. En jij ? Jij voelt het blijkbaar niet.. Voel je niet dat ik in gedachten je probeer te bereiken ?
Dat ik me constant inbeeld dat je voor me staat …
Ik voel je hand ,zie je smile … Die zalige lach die je gezicht nog mooier maakt . Ik voel een zachte zoen . Teder. En zie weer die lach in je ogen  … Ik voel de zeewind tegen mij haar ..Open mijn ogen,en weet dat je er niet bent . En toch hoop ik dat je me voelt . Stom ! De kracht van de gedachten . Draai je nu ff om en wuif even zodat ik weet dat je de bries ook voelde .. Ik staar naar de zee en zie ze glinsteren.

Je bent ook in dit land . Jouw land . Ik wou wat dichterbij zijn..Maar ben je er wel ? Denk dat je op reis bent . Ja , ..ik spiek ! Honderden keren kijk ik naar je faceprofiel .. Ik zoek iets .. Iets waarbij ik lees dat ik er ben , dat je me niet vergeten bent .

My God !!! Ben ik nu echt zo hopeloos geworden ? Ben ik nu echt niet in staat om spontaan te krijgen ? Steeds dat vermoeiende zoeken naar … Ik mag niet zoeken … Maar als ik zelf niet zoek …word ik dan gevonden ?