Een sabbatperiode … ja, nodig ! Alles even op een rijtje zetten ..eventjes? Wat is eventjes? Het werd of beter ..is nu een jaar. Neen! Wow! Time flies when you have other priorities. Bijna 15 maanden is hij weg. Mijn winkeltje, mijn leven en vooral mijn plaats in een werkende maatschappij.

“Jaja”, denken jullie. ” Leventje-niets-meer-doen” in de spaanse zon. Wat een leven heeft die toch!

Ja, ..inderdaad. Ik ga niet liegen. Ik heb zonnige, warme dagen mogen ontvangen. Maar het werd ook een werkjaar. Na de emotionele periode heb ik mijn body aangepakt ( remember India ? ), en vervolgens mijne geest reset.  Alles is een zoeken. Een zoeken in een wirwar van gedachten. Het vaststellen van wat ik kan of moet laten. De aanvaarding van het NIET KUNNEN. En dan … het uitpluizen van de “paparassen”. Wat doe ik eerst? Bij welke instelling doe ik wat? Waar heb ik recht op? Hoe functioneert the Day After van een zelfstandige?

Één woord: CHAOS … het syndroom van het kastje naar de muur!

Let me tell you a piece of the story …

Oktober 2016:

Mijn hoofd begint terug te spinnen. Ik wil me niet meer focussen op wat ik niet kan, maar wel wil! Ideeën om terug een “gat in de Antwerpse markt ” te vinden flitsen als laserstralen van de ene kant van mijn brein naar de andere. Sinds mijn kleuterjaren jaagt dat beestje in mij als een terugkerende virus. Tijd voor hobbies? Nooit gehad! Al mijn vrije tijd, als ik die had tenminste, ging naar het uitpuzzelen van een maaltijd op tafel brengen dat eetbaar was .

Maar nu heb ik tijd. Ik ontdek mijn groene vingers. Knutsel met alles wat ik op straat vind. En … ik verslind dagelijks een paar kilo hobbytijdschriften en doe-het-zelf boeken voor dummies. Het moet! Ik heb het nodig om mijn creatief stukje Katy te voeden met de adrenalineboost van een schouderklopje. Eentje op mijn eigen schouder. Eentje dat gegeven wordt . ” Goed gedaan ,Katy ! ”  en  “Yes , ik kan nog iets!”

Het is een proces in “Oscar-tempo”. ( voor de onwetenden : Oscar was mijn lievelingsbeestje, een waterschildpad… traag dus .. maar toch soms sneller dan je zou denken, want ineens was hij weg …in een sneltempo…ontsnapt over een onbekend terrein …hopelijk terug terechtgekomen in een mooiere comfortzone). Ik hou van mijn vrije tijd nu. De keerzijde van het rheuma-leed. De aanvaarding van die vrijheid is nog steeds een gevecht in mijn hoofd Mijn hoofd is geboren als zelfstandige. Het altijd maar zoeken naar nieuwe ideëen geeft tegelijkertijd energie en onrust.

Dus … ja… ga ik voor de rest van mijn leven voldoening krijgen van enkel hier en daar een koffie overdag om de lengte van de dag te doorbreken? Ga ik mijn huis vol knutselprobeersels volstampen?

Neen, denk dat …ik WEET dat dat niet genoeg is. Ik wil presteren. Ik heb voor mijn eigenwaarde (en dat stemmetje in hoofd) een nieuwe uitdaging nodig. Ben ik genezen? Neen. Verre van. Mijn lichaam zet me regelmatig stijf in de realiteit. Maar er is leven naast rheuma. Dat wil ik.

December 2016:

Evident is deze zoektocht dus niet. Op de ziekenkas verwijzen ze me naar een document dat ingevuld moet worden door een eventuele werkgever. Dit geeft een weergave van het soort werk ik zou gaan doen. De arbeidsdokter moet hier dan een toestemming voor geven. Logisch! Heb ik al verteld dat ik maximum part-time zou mogen bijwerken, mits afgifte van een percentage van mijn “ziekenloon”? Dit enkel voor een bepaalde periode natuurlijk , als stimulans om reïntegratie in de maatschappij. Fair. Als het me lukt lichamelijk, wil ik gerust mijn kiezeltje bijdragen.

Dus wat ga ik doen? Even een mailtje sturen naar de VDAB. Misschien kan ik ondertussen een cursus volgen, een herscholing. Een vriendelijke mail terug verwijst me naar de werkwinkel. Okay, op fiets dus! In gietende regen de koe bij de horens pakken.

Oef ! Het kantoor blijkt een vrij rustige dag te hebben. Ik mag onmiddellijk neerploffen aan een desk.

“Ah , mevrouw, mag u werken ? “

“Ja, ik heb mondelinge toestemming en papieren om in te dienen. Maar ik wil eerst cursus volgen “

” Neen, u moet onze documenten laten invullen eerst door uw dokter “

Ja seg , wat is het nu? Juist omgedraaide uitleg van de ziekenkas …..

“Bon madam, ik wil toch meer informatie voor de gang van zaken qua cursussen “, vraag ik netjes.

Een zucht. Ze vertelt me dat het die dag erg druk is bij de consulenten. En of ik wel ga wachten? Ik kijk eens rond en denk dat er misschien in de wachtzaal daarachter veel volk zal zitten, want hier is er geen poes te bespeuren.

“Ja, er is een wachttijd van wel minstens 20 min!”

Ik antwoord vriendelijk dat ik die er graag bijneem. In de volgende wachtzaal heb ik 15 lege stoelen ter beschikking. Ik trek al bedenkelijk ne snuit. Tien minuten later schuifelt een dame voorbij met een dampende koffie en roept me naar het informatielokaal. Kom ik daar in een ruimte met aan weerszijde elk een stuk of 6 bureaus. Goedgeteld dus 12! En enkel aan 2 ervan zit er iemand als “klant”.  Druk? Komaan seg! Tja , het is nu wel donderdagochtend voor de kerst … geen goesting zal er eerder optrekken. Man man …

En neen, geen informatie mogelijk. De VDAB zegt dat ik eerst in de werkwinkel moet gaan. De werkwinkel zegt dat de dokter eerst toestemming moet geven. En de ziekenkas wil dat ik eerst een werkgever heb. Nu gij!

Echt jong!  Nu wil ik vooruit. En niemand die nen degelijke uitleg geeft. Vooral omdat ik zelfstandige ben geweest! Echt elke keer dat ik dat aanhaal , is dat precies een statuut waar ze geen fluit vanaf weten! Toen ik dat madammeke vertelde dat ons Maggie de Bl…. een nieuw regeling heeft opgesteld voor deze integratie, en dat ik wil werken, kreeg ik te horen dat ik niet de enige ben die wil werken en dat ze verder geen tijd meer had voor mij.

Dus na een totaal van 20 minuten stond ik weer op straat …echt verwonderd ,…én in zak en as. Wat een circus! Is dit de 21 ste eeuw?

Ik zal nog maar efkes thuis wat knippen en plakken. Iemand goesting in een koffieke?