Zie me hier nu zitten met mijn boterhammetje voor mijne neus! De hele nacht liggen draaien en woelen. Opgestaan met de intentie om VANDAAG te beslissen. Ooit las ik : ” Eenzaamheid geeft vrijheid”. En daar sluit ik me helemaal bij aan. Wil ik nu zeggen dat ik constant eenzaam ben? Dat ik aandacht wil? Dat ik compassie wil? Neen, ik wil gewoon aankaarten dat beslissingen maken als single geen evidentie is. Als ouder van 3 volwassen kinderen heb ik veel moeten loslaten de laatste jaren. Dat is nu éénmaal de gang van het leven. Maar je laat ook een stuk je klankborden los. De meeste jaren was ik alleenstaande mama. Dus hoe ouder ze werden, hoe meer je ze betrok in je beslissingen. De besluiten waren ook grotendeels nog gekoppeld aan hun leefwereld. En dan komt het punt van het “lege nest-syndroom”. Een grote stap! Een stap die voor een single madam (of meneer) toch iets groter lijkt dan voor koppels, niet ?

Terug naar het onderwerp… sorry.. Soms zitten er teveel woorden in mijn hoofd!

De vrijheid om keuzes te maken dus. En welke richting ga ik uit?

Na het eerste Spanje verhaal kwam “gelukkig” even het corona-gedoe. Het gaf me rust en uitstel van grote beslissingen maken. Het terug MOETEN cocoonen in Antwerpen gaf me weer sterke binding met mijn geliefd stads-appartementje. Het deed/doet me beseffen dat ik wel graag in een stad woon. En vooral dat ik beweging en mensen rond me heen nodig heb. Het is toch zalig middenin de stad te wonen in een rustige stadsbuurt. En toch…op 1 minuut zit ik op heerlijke terrasjes in de binnenstad of op het hippe Zuid. Veel winkels dichtbij en toch eigenlijk geen overlast ervan! Je leest het al. Dat is keuze 1.

Het positieve ervan toch. Want er hangt ook een prijskaartje aan. En dat begint door te wegen. Mijn uitkering als zelfstandige in ziektestatuut, mijn reuma-body plus mijn leeftijd …en de kosten als single (redenen genoeg) dwingen me om na te denken welke levenskwaliteiten ik voorop wil gaan stellen. Ook is er veel veranderd de laatste jaren. Mijn “Oevertje” is onherkenbaar geworden. Buren zijn ook vertrokken. Vrienden en kids vertrokken naar rustigere oorden. De straat heraangelegd. Alles is veranderd.

Ga ik mijn hartje in bakstenen verkopen?

Bang! En weer slingeren mijn gedachten naar :” Oh neen, … ga ik me ergens anders wel kunnen settelen?”

Jaja, wat is optie 2? De zon natuurlijk. Spanje. Ja, dit is natuurlijk de simpelste oplossing omdat ik het wat gewend ben. En ik hou van de passionele Spaanse taal. Ben er zeker van dat ik het weer vlotter ga spreken als ik er terug woon! Ondanks de vele bekenden die er nu wonen en het feit dat ik elke hoek er ken, blijft de navelstreng heel taai om door te knippen. Koop ik iets kleins en ga ik wat reizen? Maar met al mijn hobby-en baktoestanden heb ik wel wat plek nodig natuurlijk. Koop ik iets groter om terug wat airbnb te kunnen doen? Ik wil sowieso bezig blijven! Can once in a lifetime happen twice? (Serendipity film.. zalig..) Komen jullie dan een keertje langs?

Optie 3.. een klein huisje en grootse reizen.. Liefst zou ik een job vinden waarbij ik dat reizen kan combineren met een centje en activiteit erbij. Zou de max zijn! Iemand een voorstel? Natuurlijk kan ik niet echt meer rondtrekken zoals vroeger met een rugzak. Maar daar vind ik wel iets op. Zoveel wereld nog te ontdekken…

Het lijkt wel een quiz nu met al mijn vragen… Maar het neerpennen schept misschien wat helderheid in mijn hoofd. Oei, ik besef ineens dat dit echt wel een serieuze tekst is … Maar soms mag dat wel eens, he!

Je mag gerust mijn blog liken 🙂 , suggesties doorgeven en commentaar geven. Abonneer je??