Mijn hand schiet in een reflex uit naar zijn rug. Geruststellend streel ik hem terwijl hij verder uitbarst in een hevige hoestbui. Hij rookt. Hij rookt veel, veel teveel. Maar maakt het nog uit na al die jaren? De handeling naar het openen van een pakje sigaretten en het wel 20 maal aanklikken van een versleten, goedkope aansteker zijn een vertrouwd beeld geworden. Raar, ik hou niet van rokers. En hoe ouder ik word, hoe meer ik me stoor aan de geur van die grijze wolk vergif. Godszijdank mag je niet meer op een terras roken in Spanje!

Liefde is raar. Van hem accepteer ik het roken als een turk. Het is een stuk van hem. Alles went.

Toch schrik ik van mezelf. We sliepen en toch in een seconde neemt mijn onderbewustzijn het zorgende over. Heeft hij mijn streling wel gevoeld? Hij reageert niet. Op die moment toch niet. Ik merk wel in de loop van de nacht dat hij af en toe heel zachtjes mijn billen streelt. Ik voel dat het gevecht zich weer afspeelt. Het respect voor haar ligt als een boomstam over de weg tussen ons in. Af en toe, in de loop van jaren, kruipt hij met bange ogen over de boomstam om zich gevoelsmatig over te geven aan een moment van affectie. En dan is het fijn. Pure affectie met kleine, lieve kusjes. Breekbare tederheid.

Jaren geleden zag ik hem regelmatig passeren voorbij mijn winkeltje. Iets trok me aan. Toen zag hij er uit als een George Clooney die weken had geskied. Maar het is een andere zon, die zijn gezicht tekent met een kastanjebruine tint en witte kraaienpootjes, besefte ik een week later…

Onverwachts was ik ooit impulsief vertrokken naar een onbekende vakantieplek. En daar in the middle of nowhere in een Spaans dorpje kwam hij ineens uit een achtertuin gewandeld. Hoe gek toch!! Ik was volledig verbouwereerd. En hij duidelijk zijn kluts kwijt. Ik zag de verwardheid in zijn ogen.

Afgelopen 10 jaar hebben we “momentjes” gehad. Deze liefde, die er tussen ons hangt, is niet voor dit leven. Hij zit nog gevangen in handboeien van het verleden. Pijn en angst weerhouden hem van puur te gaan. Zijn cocon beschermt hem en sluit mij ook regelmatig buiten. Het aftasten naar waar hij staat op de moment van een sporadische ontmoeting is een spel geworden. Spel is niet het juiste woord. Een evenwichtsoefening, daar lijkt het op. En de balk is smal. Heel soms heb ik een gloriemomentje om vervolgens weer met teleurstelling op de harde grond te belanden.

En toch blijf ik op die koord dansen. Maar ook IK weet dat onze werelden te hard verschillen. Misschien. Misschien was hij mijn soulmate in een vorig leven. Of misschien in een volgend. En ondertussen geniet ik van onze kruimelmomentjes.

Amistad como es.