Tranen … daar werd ik vanmorgen wakker van. Warme druppels die langzaam afkoelden bij hun daling. Intens verdriet en een bonkend hoofd. Mijn wenend hart zet mijn geheugen aan het werk. Ja, het zware gesprek met breekbare woorden sluimerde nog. Maar dat is het niet. Het heeft diep in mij iets losgemaakt. Ik zie plots de datum en staar naar de kerk. Als de dag van toen valt de puzzel ineen. Net 40 jaar geleden stond je broer me op te wachten aan de schoolpoort. In slow motion zie ik nu nog steeds zijn blik vol tranen. Nog voor hij iets zei, wist ik dat er iets onomkeerbaar was gebeurd. Ik stortte in. Ondraaglijk nieuws. Je had gekozen om te vertrekken. Bewust en zorgvuldig voorbereid. Dagenlang…

Je was mijn boezemvriend, mijn maatje. Alle dagen. Vol gekke kuren, kleine briefjes die ik overal ontdekte, verlegen kusjes achter mijn oren, slungelachtig met een charme, vol goedheid en warmte. Een unieke vriendschap.

En toch zag ik toen niet hoe diep je zat. Je hebt het erg goed verborgen voor iedereen. En dat deed en doet me nu nog veel pijn. Dat je nooit echt jezelf kon zijn bij me. Je wou altijd dat de mensen rond je gelukkig waren. Je verstopte jezelf als een clown. Tot het ondraaglijk werd. Je woorden in je afscheidsbrief getuigden van je grote liefde voor mij. Een liefde die ik nooit genoeg zou beantwoorden. Waar jij in stilte onder leed. Ik was te jong om die te zien. 

Maar lieve Bop, de liefde was er wel. Al die jaren heb ik je bij elke stap gemist naast me. Soms had ik begrip voor je keuze. Soms was ik boos. Je had me achtergelaten. 

De tijd heelde de rauwheid. Soms praat ik nog met je. Elke regenboog doet me glimlachen. En dan verdwijn je weer.. Maar vandaag zijn we even samen. Onder die kerktoren. Onze eerste kus in een oude, versleten auto van je pa. Dezelfde datum en tijdstip, dat je een jaar later uitkoos om te vertrekken. 

Liefste, zotte Bop… wat mis ik je nog steeds. 

X